ایمپلنت

از نظر فنی، ایمپلنت دندان یک ریشه دندان مصنوعی است که در فک قرار می گیرد تا روکش یا بریج دندانی را نگه دارد. ایمپلنت های دندانی گزینه ای ایده آل برای افرادی است که یک یا چند دندان را به دلیل پوسیدگی، بیماری لثه، آسیب یا دلایل دیگر از دست داده اند و ترجیح می دهند دندان از دست رفته را با  بهترین گزینه از نظر شباهت به دندان طبیعی جایگزین کنند.

در صورتی که از سلامت عمومی و دهان و دندان خوبی برخوردار هستید ، استخوان کافی در فک خود برای حمایت از ایمپلنت دارید و دارای بافت لثه سالمی هستید که عاری از بیماری است، شما یک کاندید مناسب برای ایمپلنت دندان هستید. ایمپلنت‌های دندانی با بافت‌های نرم (یعنی لثه‌ها) و بافت‌های سخت زیرین (مانند استخوان) در دهان ارتباط نزدیک دارند بنابراین قراردهی یک ایمپلنت ایده آل مستلزم مهارت، دانش و تجربه فراوان است.

ایمپلنت ها می توانند برای جایگزینی تک دندان یا چندین دندان مجاور به کار بروند به علاوه استفاده از ایمپلنت می تواند بهترین گزینه جهت بازسازی قوس های دندانی در مواردی که تمام دندان ها از دست رفته اند باشد.

ایمپلنت دندان معمولا دارای ۳ قسمت اصلی است. این سه بخش شامل پیچ ایمپلنت، اباتمنت و پروتز (روکش  دندان) می شود. اباتمنت به پیچ ایمپلنت وصل می شود و پروتز می تواند شامل روکش تکی یا بریج دندانی باشد.

روند قرار دادن ایمپلنت معمولاً طی چند ماه انجام می شود؟

ابتدا باید اسکن و عکس برداری های مورد نیاز انجام شود تا دندانپزشک به  تصویر واضحی از محل قرار دادن ایمپلنت دست یابد. سپس دندانپزشک طی در یک عمل جراحی جزئی، ایمپلنت دندانی را در استخوان فک شما قرار می دهد. این پروسه تحت تاثیر بی حس کننده موضعی انجام می گیرد تا در طول جراحی هیچ احساس دردی برای بیمار ایجاد نشود.

در حدود 3 ماه استخوان در اطراف ایمپلنت رشد می کند که به نگه داشتن آن در جای خود کمک می کند.

در حالی که محل کاشت ایمپلنت در حال بهبود است، روکش ایمپلنت از قالبی که از فضای  دهان بیمار گرفته شده است، در لابراتوار ساخته می شود. سپس روکش  بر روی ایمپلنت فلزی ثابت می شود تا جای خالی دندان از دست رفته را پر کند. همچنین می توان از ایمپلنت دندان برای نگه داشتن بریج دندانی یا حتی دست دندان مصنوعی استفاده کرد.

پیوند استخوان

کلید موفقیت ایمپلنت، کمیت و کیفیت استخوانی است که قرار است ایمپلنت در آن قرار گیرد. اگر به دلایلی مانند بیماری لثه ای یا از دست دادن دندان در محل مد نظر برای قراردهی ایمپلنت، در آن ناحیه استخوان از دست رفته باشد، ممکن است استخوان کافی برای کاشت ایمپلنت نداشته باشید. راه حل این مشکل استفاده از پودر استخوان است.

پودر استخوان نوعی ماده بیولوژیکی است که از استخوان حیوانات یا انسان تهیه می شود. این ماده به عنوان یک داربست در جراحی های ترمیمی و بازسازی استخوان استفاده می ‌شود و حاوی کلسیم، فسفر، منیزیم و سایر مواد معدنی ضروری برای تشکیل و تقویت استخوان می باشد. این ماده می تواند در مواردی که استخوان کافی برای کاشت ایمپلنت وجود ندارد، برای تقویت استخوان و ایجاد پایه ای محکم برای ایمپلنت استفاده شود. این روش به نام پیوند استخوان شناخته می شود که راه حل کلیدی جهت افزایش ضخامت استخوان فک بوده تا استخوانی با کمیت و کیفیت ایده آل در اطراف ایمپلنت تشکیل شود به علاوه پودر استخوان می تواند به تسریع روند بهبودی ایمپلنت هم کمک کند.

 پودر استخوان را می توان با استفاده از یک سوزن یا کاتتر به داخل ناحیه مورد نظر تزریق کرد و یا یک برش کوچک در ناحیه مورد نظر ایجاد کرد و سپس پودر استخوان را در داخل ناحیه قرار داد.

سینوس لیفت

نواحی عقبی فک بالا یکی از سخت ترین قسمت ها برای کاشت موفقیت آمیز ایمپلنت های دندانی به شمار می رود چرا که کمیت و کیفیت استخوان در این نواحی معمولا ناکافی بوده و در صورت قرارگیری ایمپلنت، نزدیکی ایمپلنت به سینوس می تواند مشکل ساز شود. لیفت سینوس یک روش جراحی است که در آن ارتفاع استخوان فک در ناحیه دندان‌ های عقبی افزایش داده می ‌شود. این روش معمولاً زمانی انجام می ‌شود که استخوان فک در این ناحیه به اندازه کافی برای کاشت ایمپلنت دندان نباشد.

در لیفت سینوس، یک برش کوچک در لثه زده شده و سپس یک سوراخ در کف سینوس ایجاد می ‌شود. بعد از آن، پودر استخوان در این سوراخ قرار داده می ‌شود و با یک ماده پرکننده مانند ژل یا اسفنج پوشانده می ‌شود. پس از گذشت چند ماه، پودر استخوان با استخوان فک ادغام می ‌شود و ارتفاع استخوان فک افزایش می ‌یابد. سپس، می ‌توان ایمپلنت دندان را در این ناحیه قرار داد.

افزایش عرض استخوان

افزایش عرض استخوان فک یک روش رایج است که اغلب در ناحیه دندان یا دندان های از دست رفته انجام می شود تا به بازسازی شکل طبیعی لثه و استخوان فک که به دلیل تحلیل استخوان در نتیجه کشیدن دندان یا علل دیگر از بین رفته اند، منجر  شود.

هنگامی که دندان خارج می شود، یک حفره خالی در استخوان فک باقی می ماند. معمولاً این فضای خالی خود به خود بهبود می یابد و با استخوان و بافت نرم پر می شود. ارتفاع و عرض این محل به مرور زمان کم می شود زیرا بدون دندان در جای خود، دیگر هیچ تحریکی برای نگهداری استخوان وجود ندارد. بازسازی ارتفاع و عرض ممکن است برای کاشت ایمپلنت دندانی یا برای اهداف زیبایی لازم باشد.

ایمپلنت های دندانی برای حمایت از ساختار خود به استخوان نیاز دارند و زمانی که استخوان کافی نباشد، ایمپلنت نمی تواند با موفقیت انجام شود. افزایش عرض استخوان فک می تواند به بازسازی این استخوان برای جای دادن ایمپلنت کمک کند. افزایش عرض استخوان با قرار دادن مواد پیوند استخوان در ناحیه استخوان ناقص انجام می شود. روش های مختلفی برای انجام این روش وجود دارد. در یکی از رایجترین روش ها، برش در ناحیه مورد نظر اعمال شده و بافت لثه کنار زده می شود سپس پودر استخوان در ناحیه قرار داده شده و بافت لثه روی محل قرار می گیرد و با بخیه محکم می شود.

جراحی پلاستیک لثه

ارتباط لثه ها با دندان های اطراف و فرم لثه ها تاثیری انکارناپذیر در زیبایی لبخند افراد دارد. در بعضی از افراد لثه ها ممکن است شکل غیر معمولی داشته باشند یا به طور صحیح تشکیل نشده باشند. علل این اتفاق می تواند شامل ژنتیک فرد، بیماری یا ضربه باشد. جراحی پلاستیک لثه، تغییر شکل بافت لثه در اطراف دندان ها است. این جراحی اغلب به سادگی و با هدف بهتر جلوه دادن لثه ها انجام می شود.

جراحی لثه باعث تغییر شکل لثه ها می شود تا لثه ها طبیعی تر به نظر برسند و در موقعیت بهتری نسبت به دندان ها قرار بگیرند، به علاوه در مواردی که لثه ها تقارن مناسبی ندارند، این پروسه به برقراری تقارن کمک می کند.

 جراحی پلاستیک لثه را می توان همراه با پیوند لثه نیز انجام داد. این نوع جراحی ممکن است سبب افزایش حجم لثه در بضی نقاط شود تا لثه شکل زیباتری به خود بگیرد.

به طور کلی یک فرآیند گام به گام برای جراحی لثه وجود دارد:

مشاوره: اولین قدم این است که برای مشاوره با دندانپزشک خود برنامه ریزی کنید. در طی این قرار ملاقات، درباره اهداف و دلایل خود برای جراحی لثه صحبت خواهید کرد. دندانپزشک شما لثه ها و سلامت کلی دهان شما را بررسی می کند تا مشخص کند که آیا شما کاندید مناسبی برای این عمل هستید یا خیر.

بی حسی: جراحی لثه تحت بی حسی موضعی برای بی حس کردن خط لثه و به حداقل رساندن ناراحتی در طول عمل انجام می شود.

علامت گذاری: دندانپزشک شما به دقت قسمت هایی از لثه های شما را که نیاز به تغییر شکل دارند مشخص می کند. این مرحله به روند جراحی برای دستیابی به نتایج دلخواه و حفظ ظاهر طبیعی کمک می کند.

تغییر شکل بافت: دندانپزشک شما با استفاده از ابزارهای دندانپزشکی تخصصی، خط لثه را دقیقاً اصلاح کرده و شکل می دهد. دندانپزشک ممکن است بافت اضافی را جدا کنند تا بیشتر دندان های شما نمایان شود یا یک خط لثه یکدست تر ایجاد کنند. هدف دستیابی به یک نتیجه متعادل و زیبا است.

بخیه زدن: پس از تغییر شکل، دندانپزشک شما خط لثه را در محل صحیح خود بخیه می‌زند. این بخیه ها معمولا قابل جذب هستند و با بهبودی لثه ها به تدریج ناپدید می شوند.

مراقبت های بعد از عمل: دندانپزشک دستورالعمل های بعد از عمل را به شما ارائه می دهد که ممکن است شامل توصیه هایی برای مدیریت درد، محدودیت های غذایی، و اقدامات بهداشت دهان و دندان باشد. پیروی از این دستورالعمل ها برای اطمینان از بهبودی محل جراحی بسیار مهم است.

قرار ملاقات های بعدی: شما باید برای نظارت بر پیشرفت بهبودی و برداشتن بخیه های باقی مانده در صورت نیاز، قرار ملاقات های بعدی را با دندانپزشک خود برنامه ریزی کنید.